تقدیم به آنکه آفتاب مهرش هرگز از قلبم غروب نخواهد کرد

در گیر واژه های عشق هستم همیشه اندیشه بزرگ تو در نگاه من موج می اندازد

به خود می آییم و می فهمم چه عقب مانده ام فکر می کنم که محتاج کلام روشنم

تا مرا به سر چشمه برساند.

صدای زلال تو پلکهای خسته ام را می گشاید و برای توست که در شب

واژهایم گل می دهند

اندکی از اجاق خیالم شعله می گیرد می نویسم  و

قدم به قدم نزدیک می آیم

توبگو چقدر مانده تا به تو برسم و بگوییم که ...

با تمام وجودم دوستت دارم و همیشه بیادت خواهم ماند ؟

پایان راه کجاست ؟ پایان راه به تو رسیدن ؟

« طلوع عشق ما غروب فاصله هاست »

                                                                                                                                                              عباس ثریانژاد

لینک مطلب... مورخ دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 16:18  نویسنده: عباس  |